definitely maybe

 photo q1_zpsc403d1c6.jpg Darwin Insigne Ricamonte
4107 CAVITE PHI

  A doodler, potterhead, pianist, football fan. A servant. What you need to understand about me is that i'm a deeply emotional person. I don't need anyone to think i'm cool make me feel fine about myself. I rarely get angry. I rarely cry. I guess I do get excited a lot. ツ

The one who got away.


 photo Q2_zpsb328ae28.jpg Photobucket Photobucket Photobucket
free counters
Since Sept. 29, 2012
doodles by hesezrawr  photo q4_zpsf15efe9e.png read more about this blog. Photobucket
Animated Superman Logo  photo q3_zpse4041587.png

"And the blog is back, but not the blogger."
Tuesday, December 31, 2013
Anonymous:
Magugustuhan mo kaya ako?

dahil tumblrista ka malamang hindi na, NO TO TUMBLRISTA

              Just because almost no one is online. 
And today's the end of this year.

269 Days after the break up. “You know, those first couple of weeks after you left, I thought my world was flipped upside down. I felt free, something I hadn’t felt in awhile, and I took that as a bad thing. Who am I going to text all night long until one of us falls asleep? :( How am I going to function without you there? During those couple weeks I had to think, time to reflect, and time to learn from my obvious mistake. Do you know what I realized? You aren’t my everything. You never really were. Sure, it’s been a long time to be with someone, but that doesn’t mean I’m going to fall apart without you. The beginning was rough, yes, but I moved on. I grew up, and you, well, you’re still the same. “

That’s how I exactly feel now. A part of me says that it’s the time to finally give up everything. That I should never think about you in such a way that makes me feel the zoo in my stomach again. Sobrang mahirap din talaga. Kahit na nga parang nakakalimutan ko na eh, akala ko kasi okay na talaga. Akala ko kayang kaya na. Kasi ang tagal na. Sobrang tagal na panahon na yan para lang makamove on sa isang relationship na hindi nagwork. Siguro masyado lang talaga tayong naging masaya kaya parang ang sakit balikan nung mga panahon na yun. kaya ang sarap sarap iwan ng blog na ‘to eh, kasi puro ikaw naman laman nito. 

Halos buong taon akong nagblog para “saten” hanggang sa tumagal, naging “ako” nalang. Kasi iniwan mo naman na ako. :(( hahahaha kayang kaya ko itype pero di naman talaga masaya. Paano ba magiging masaya na maiwan? Lahat ata ng puntahan ko naalala padin kita. bad trip diba? Tuwing pinipikit ko yung mga mata ko nakikita padin kita. Nakakainis na nga talaga paminsan kasi parang pinapaalala lang lahat ng nangyari.

Hindi na ulit magiging tayo. Hindi na kita ulit mamahalin ng ganun. Nakakahiya nga aminin na iniwan lang ako nung taong mahal na mahal ko. Parang paulit ulit nalang ako sinusuntok sa gwapo kong mukha kapag may nagtatanong kung ano na nangyari kay “misis”. At hanggang ngayon masakit padin sabihin na failure yung relationship natin. :’) :((( Nakakatamad nadin iexplain kung ano nangyari eh, at wala nadin namang point para gawin pa yon.

Yung “happy kid” mong mister, emoheartsxz na. nanghawa nadin ako ng ka-emoheartsxzan dito. Ilang buwan ding naging miserable tong blog na to hanggang sa tinigilan ko nalang. Ngayon eto na naman, inaalala ko na naman. At ito na yung part na sasabihin kong “Salamat sa lahat lahat. :(( Salamat sa mga masasayang pangako, sa mga napuntahan natin na magkasama, sa mga nagawa ng magkasama, sa lahat ng mga taong naging parte ng buhay ko kasi parte sila ng buhay mo. Lahat sila minahal ko din para sayo. :’< Sila mama mo na lagi natin pinagpapalusutan ng mga excuses natin, si papa mo na never ko makakalimutan yung tingin kapag kasabay natin siya kumain. Yung kapatid mo na nagugulat kasi nasa kwarto ako lagi. Yung anak ng yaya niyo na gumigising saten. At yung yaya mo na sobrang matanong. Mga classmates mo. Si baby Patt.

Masaya ako na nagawa kong magmahal ng isang taong hindi ko inexpect na mamahalin ko ng sobra sobra. Thank you for making me realize that I can love someone so much that it hurts way too bad. I love you misis. And you’ll always be one of the best things that ever happened to me.

Monday, November 11, 2013
"How do you replace someone in your life?

Sabi ni Popoy sa One More Chance, “baka kaya tayo iniiwan ng mga taong mahal natin, kasi baka merong bagong darating na mas okay, na mas mamahalin tayo, yung taong hindi tayo sasaktan at paaasahin, yung nagiisang taong magtatama ng mali sa buhay naten, nang lahat ng mali sa buhay mo.” okay naman diba? Ang sarap naman isipin na pagtapos mo masaktan kasi iniwan ka, magpapatuloy ang buhay mo at sasaya ka din ulit.

Pero pano kung hindi mo naman kailangan ng “mas okay”, paano kung alam mo sa sarili mo na kahit worse siya, siya padin yung mahal mo? Yung siya padin yung hinahanap hanap mo. Na kahit hindi siya mas matalino, hindi mas sweet, hindi mas may itsura, hindi mas mapagmahal, ayos lang sayo. Yung taong kahit sa tingin ng iba ay “kulang”, kuntento ka sa kanya, kasi siya yung mahal mo eh. Paano mo papalitan yung taong kahit hindi perpekto, nagawa mong tanggapin at mahalin?

Sa tingin ko, hindi ganung kadali, hindi porket may dadating na better matatakpan na yung pagkawala nung taong minahal mo. Kasi iba yun eh. Ibang iba. Para saken, hindi kasi kayang tapatan yung pinagsamahan, yung lahat lahat. Kahit kailan, hindi kayang punan ng basta basta ng isang tao yung space sa puso mo na iniwan ng taong minahal mo. Hinding hindi mawawala yung space para sa kanya, yung tipong kahit alam mong meron nang bago, para sa kanya padin yung space na yun.

Pero hindi ko sinasabing wag kang mag move on, kasi kailangan mo sa buhay yan. Hindi pwede mastuck ka sa isang relasyong matagal nang natapos. Kasi hindi sapat na mahal mo lang ang isang tao para magpatuloy ka na mahalin mo siya. Dapat alam mo din kung hanggang saan ka lang, kung hanggang kailan lang. Kasi yung “forever” ginawa lang yan para mangarap tayo ng panghabambuhay na relasyon, na pilitin natin matupad yung pangarap na yun kasama yung taong mahal natin. At tulad ng mga pangarap, hindi lahat yon natutupad pero hindi ibig sabihin nun ay hihinto na ang buhay mo.

Paano mo nga ba papalitan ang isang tao sa buhay mo? Sa tingin ko hindi ko kayang sagutin, kasi kung ako lang, ayaw kong gawin. Kasi hangga’t maari ayaw kong may nawawala sa buhay ko eh. At hindi naman lahat napapalitan. Siguro time will tell kung paano nga ba talaga, siguro dadating nalang yung time na hindi mo mapapansin na okay na pala, may pumalit na pala. Dapat lang pala, maghintay. Kaya naman kasi eh, kayang kaya naman talaga. Hindi naman natatapos ang buhay dahil lang nagkaroon ka ng failure na relationship."
                 Just because it's November 11 today.

image

Required daw kasi mag red shirt kapag birthday mo. Wala naman akong red shirt kaya ayan nalang. yehey! Di ako magaling magkwento kapag birthday ko kasi di naman di naman ako mahilig sa mga birthday celebration pa (pero siyempre kung pagkain usapan, mahilig ako diyan.) Simple lang naman yung “birthday” para saken. As long as masaya family ko at mga mahal ko sa buhay, enough na yun para masabi kong HAPPY yung birthday ko.

image

Mahal ko na ang pizza bago pa maging adik lahat sa pizza. Ayan lang masaya nako. Basta busog ako, masaya ako. Ano pa ba ikwekwento ko sa picture na yan eh puro box lang naman, basta kunwari may nakakaiyak na part dito ha? Para medyo pambirthday post kunwari.

image

Dahil mainstream na ang birthday cake, bakit hindi nalang birthday pizza? Pero mainstream nadin naman pagkagusto sa pizza so sige pabayaan niyo nalang ako sa pinaggagawa ko sa mga pictures ng pagkain. Gusto ko lang ipresent artistically yang mga yan kasi nakakamiss nadin magdoodle. 

image

Tada! Ang Stik-O. :))) All time favorite ko na yan, Ang lakas makabata nung junior sa lalagyan zzz pero ayos lang forever young nalang ako kunwari. Kahit ang dami na nabiktima ng forever na yan. hashtag hugot. 

image

Ang violet na cake na hindi ko alam kay papa kung ano bang trip niya at ube macapuno roll ang binili niya. Habang nabili ako ng pizza bumili na Papa niyan.

Ako: Pa, ano yan?
Papa: Eh di cake.
Ako: Bakit roll? Anong flavor?
Papa: Saken naman 'to. Ube-Macapuno.
Ako: Ikaw may birthday Pa? bakit ube-macapuno -________-
Papa: Ito gusto nung mga bata saten eh (mga kapitbahay)
Ako: Sige pa, happy birthday sa kanila.

Pagdating ng bahay pinamigay ni papa ang cake sa mga kapitbahay na may bata. #PapaForBarangayChairman #PapaForMayor #PapaForDSWDSecretary #PapaAndTheUbeMacapuno

image

Bukod sa mga pagkain, masaya ako kasi okay naman buhay ko. Masaya, may kulang pero masaya padin. Hindi naman pwedeng neseye ne eng lehet eh, kaya dapat magpasalamat at makuntento ka sa kung anong meron ka. Ako, kahit naman birthday ko o hindi, masaya naman ako, pinipilit ko namang maging masaya kasi mas okay yung ganun. Ayan rainbow pizza para cool diba? Gusto ko lang talaga magdoodle ulit aksi yun yung nagive up ko nung iwan ko ‘tong blog ko. 

Sulitin ko na kasi hindi naman natin alam kung last na ba o hindi. :’) Basta sa lahat ng mga nakaalala sa birthday ko, salamat po from the bottom of my wrecked heart. Emoheartsxz level = Darwin. Kung sakaling mamiss niyo ako, nandito lang ako. :’)

Friday, November 8, 2013
                Just  because almost no one is online.

Para saken, isa sa pinakamasakit na pwede mong maramdaman bilang tao ay yung mag give up sayo yung taong mahal na mahal mo. Yung taong parte na ng mga pangarap mo, yung alam mong siya na talaga yung gusto mo makasama habambuhay. Yung araw araw na bumubuo sa mundo mo, yung nagpaparamdam na may halaga ka kahit hindi ka perpekto. Parang ang sakit sakit diba? Yung sa dinami dami na ng nalagpasan niyong pagsubok sa relasyon niyo, iiwan ka din pala niya. Minsan yun naman talaga ang rason kung bakit ang hirap na magmahal. Kasi hindi mo naman na alam kung hanggang kailan kayo magtatagal. Ewan ko ba kung papano nangyayari na yung akala mong perfect love story na, naging tragic pa yung mga panghuling mga eksena. 

Dun naman tayo nahihirapan eh, dun tayo mas nasasaktan, yun bang bigla ka nalang iiwan tapos tinapon niya na lahat nung pinagsamahan. Yung para bang walang naging worth-fighting sa relasyon niyo. Yung parang ang dali para sa kanya yung bumitaw. :c Minsan hindi mo naman talaga nalalaman yung dahilan, natapos na yung relasyon kaya inassume mo na siguro dapat kalimutan nalang, yung mag move on ka nalang, ganun. Pero every time na may magpapaalala sayo ng nangyari, babalik padin lahat — yung sakit at lahat ng bagay na hindi mo maintindihan o maipaliwanag pero alam mo na nasasaktan ka ng mga yun. :c Yung mga magpapaalala sayo na nagive up siya sayo. :’( … na hindi niya na sinubukang maayos, yung pakiramdam na failure yung relasyon niyo ng taong akala mong magpapatotoo dun sa “forever”. :c  

Monday, November 4, 2013
"Minsan ba naisip mo kung may taong totoong may pakialam sayo? Yun bang sa mga simpleng bagay, pinapakita niya na mahalaga ka sa kanya. Yung taong ipaparamdam sayo na kailangan ka niya kahit hindi mo siya kailangan. Ang sarap lang sa pakiramdam na may taong concern sayo. Yung hahanapin ka, kapag hindi ka niya nakikita. Yung mamimiss yung tunog ng boses mo, kahit parang tunog lata naman. Yung mamimiss yung ayos ng buhok mo, kahit parang kasing gulo ng mundo hairstyle mo. Yung aabangan ka mag online. Yung sasamahan ka sa mga lakad mo kasi gusto ka lang niya makasama. Yung ipaparamdam sayo na lagi siyang nandiyan para sayo kahit hindi mo naman napapansin. Yung taong hindi naman hinihiling na masuklian lahat ng efforts niya pero bigay todo padin. Yung papatunayang mahalaga ka sa kanya, at mahal na mahal ka niya. Sa tingin ko ganun yung totoong “may pakialam”. Yung consistent ba."
Sunday, November 3, 2013
                Just because almost no one is online.

How does it feel that we don’t talk anymore? I always remember the quote “We used to talk everyday. Look at us now.” and I can’t help but think of you every time. Because it’s relevant. I think it best describes us. And that’s the time I wish I can’t remember anything, you know, sometimes remembering hurts. :’(

image

I happen to pass by this picture and remember how I’d become a friend to everybody. I guess i’m the type of friend who don’t always make efforts in keeping in touch with my friends. It’s really annoying how I want to be friendly and be an introvert at the same time. Sometimes I get it. But most of the time, I find it hard to see where and when something went wrong. Then I feel scared that someday nobody would understand me anymore. That maybe they’ll think that I don’t value friendship that’s why I don’t pursue conversations with them. 


I hope someone would understand how I feel.

You know, that feeling when your friends started to be friends with someone you'd never want to be friends with. Or someone you've "unfriended" a long time ago because they've done bad to you.

That feeling when you’re trying to avoid people but they are becoming friends with your friends. That makes everything so complicated in my case. Because I never want them anymore in my life and it feels like they’re trespassing every time they became close to someone I treat as  a friend. And it’s really hard to explain that I have to take few steps away because they’d been getting closer and I never want that to happen.

I just hate that I can’t forget. I’m not talking to a lot of people anymore because I don’t want to get any closer to them then have to standby on their lives as time goes by. I’m trying to avoid people but I still want them close. The kind of closeness which I know I never have to worry about them forgetting our friendship.

Thursday, October 31, 2013
"Sana lahat ng “sana” natutupad. ~hesezrawr"
anong pinagkakaabalahan mo at gising ka pa?

naghahanap ako ng tunay na pag ibig, page 11 nako sa google, ooops 11. ./.

 
Previous page
3 of 304
Next page