Ang dami nang nagbago sa pagboblog ko. Minsan nga kapag nagbabackread ako sa sarili kong blog hindi ko na malaman kung bakit ganun posts ko. Nakakapanibago. Bukod sa just because almost no one is online posts ko, hindi ko maintindihan kung saan ko hinuhugot yung posts ko. Dati puro love posts kasi, sarap kasi magblog kapag may inspirasyon eh, ngayon, bihira na ako makapagpost ng masasabi kong “maayos” na posts. Di naman talaga dapat big deal, pero kasi naiisip ko, ano na kaya yung napupulot ng readers ko sa blog ko? Siyempre kahit personal posts yun gusto ko positive yung makuha nilang lessons, what! lessons pa. De kasi diba dapat you get something worth reading kapag bumisita ka sa isang blog, yung makakapagpa-realize sayo ng mga bagay bagay. Ayun lang. Sana yung mga nagbabasa ng blog posts ko ay wag masyado mahawa sa pagka-emoheartsxz ko. Sinusubukan ko naman palagi magblog ng tulad ng dati. Sana magawa ko na ulit. mwa

Tumblr has been my personal space until I gained followers. I don’t think it’s cool to have a lot of followers these days not because I don’t welcome new people in my life but because they might just be affected with all the negativity of my posts. Most people want thousands of followers but the truth is when you reached that goal you will feel like something is holding you back from telling the truth.

I hope readers of this post would understand that I just can’t lie. I must not tell lies. I can’t make you believe that i’m always happy, nobody is. The truth is I created this blog so I can be honest with myself at least. That I know I can tell the truth to someone who would always be ready to listen. Who don’t want to have a happy life? Ugh. This is just so morbid. But at least I have the guts to be honest. I’m proud not because i’m sad but because i’m honest about my feelings.

Tinetesting ko kung may nagbabasa pa ba ng posts ko. Simula nung nauso yung photo + text post at mga oneliner, hindi nako nagpost ng may nakalagay sa field ng “title”. Puro ganito na lang. Yung tipong simpleng texts lang. Minsan may mga nakabold na phrases/thoughts  para maemphasize yung topic ko. Mas pinili kong hindi na sumabay sa sigawan ng mga posts na minsan akala mo nababakbakan sa dashboard. Akala mo nakikipagpagalingan, lahat gusto ng atensyon. May mga magagandang gifs at iba’t ibang pictures na talaga namang kukuha ng atensyon mo para magbasa. Mas masarap padin magblog kung alam mong may nagbabasa. Ewan ko pero motivated ako kapag alam kong may nagbabasa ng posts ko. Ang sarap nung feeling na may pakialam sila sayo.

Sobrang laki ng respeto ko sa mga followers ko na kahit minsan hindi ako kinulit at pinilit na ifollow sila. Yung iba na kahit alam nila na mas madami silang readers/ followers kesa saken hindi nila ako pinressure na ifollow sila. Nirerespeto ko yung mga followers ko na kahit ang tagal tagal na hindi padin sila nawawala. Salamat. Nirerespeto at mahal ko kayong lahat. :)